De Spaanse Gaume:Marville
De Gaumezen hebben niet op de XXste eeuw gewacht om diepgaande relaties te hebben met Spanje. Sinds de XVIde eeuw, leeft Marville op zijn Spaans !
Marville heeft altijd een vreemd lot gehad. Deze leuke Gaumse plaats was Spaans alvorens Canadees te worden. Wat een vreemde mengeling van beschavingen !
Eerst spaans
In de XVIde en de XVIIde eeuw heeft Marville een tijdperk van welvaart doorgemaakt gedurende wat de geleerden het Spaans – Lotharings tijdperk noemen !
Rijke burgers, prachtige huizen winkels… Er waren toen 3.000 inwoners te Marville. De Romeinen zoals de Spanjaarden zwaaiden de plak in Lotharingen, vooral op militair gebied.
Hoe wordt men een rijke stad…
De buitengewone rijkdom van Marville gedurende meerdere eeuwen is niet moeilijk uiteen te zetten. Een zekere Waleran III van Montjoie –Foulquemont, erfgenaam van het kasteel van Marville,
verkoopt op 1 april 1270 zijn kasteel aan de graaf de Bar Thiébaut II en aan de graaf van Luxemburg Hendrik V in gemeenschappelijk bezit! Het stadje vergroot zich, verfraait zich.
Marville is nog altijd tussen Lotharingen en Spanje verdeeld. Maar zij ontwikkelt haar welvaart zonder zich om haar heren zorgen te maken. In 1655 zullen de Franse troepen zich jammergenoeg hier vestigen.
Marville zal definitief Frans worden door het beroemde verdrag van de Pyreneeën (1659), dat voor ons gebied van levensbelang was.
Wat blijft ervan over ?
De Sint-Hilairekerk was te ver van het dorp afgelegen. In de XIIIde eeuw bouwde men dus een andere, de kerk Sint-Niklaaskerk.
Het hoofdportaal dateert van de XVde eeuw evenals het roosvenster met zijn 16 compartimenten.
De klokkentoren dateert van de XVIIIde eeuw. Allerlei mensen zijn daarvoor te danken, van Ermesinde tot Keizer Karel V.
Wat valt er in de kerk te zien
Vanaf de ingang, kan men een gietijzeren wijwatervat van de XVIde eeuw bewonderen. Verder in de zuidelijke hoofdbeuk, twee kapellen.
Het is vooral de kapel van de Heilige Maagd die een halte waard is, in het bijzonder voor zijn houten retabel van de XIVde eeuw.
Maar het zou onvergeefl i jk zi jn, geen hal te t e maken in de noordelijke hoofdbeuk en zijn kapel len. De bui tenkant heef t ook geen gebrek
aan charme. Kortom een kerk die een omweg waard is.Maar het dorpje zelf is al de moeite waard. De voorgevels van de Grote Markt zijn echt opmerkel
i jk. Hetzelfde voor de Rue du Bas les , de Rue du Tripot en de Rue des Prêtres.
Een kerkhof waar men haast graag dood zou willen zijn
Wat kan men zeggen over het Sint-Hilairekerkhof ? Men weet dat het kerkhof weinig door de overledenen gewaardeerd wordt.
Maar he t v e r t e g enwoordi g t voor de levenden een zeer mooie opgang naar de rust. En wanneer men boven de heuvel i s , waarnaar ki jken ?
En in de Romaanse Sint-Hilairekerk van de XIIde eeuw dan ? Dichtbij de kerk liggen terpen eigenlijk eenvoudige graven die verloren geraakten, en soms
daarnaast opmerkelijke gebeeldhoude zerken. In het knekelhuis (ongeveer 40.000 schedels, men zou kunnen zeggen dat die van de XVde eeuw dateren)?
Of niet ver, voor de graven van de gestorven Canadese kinderen ? Want Marville heeft eveneens een Canadese periode gekend.
[Edité le 26 Août 2010]