Een basiliek in de velden….
De wandelaar die de weg neemt van Sommethonne naar Thonnelle of van Petit-Verneuil naar Breux zal plotseling, na een bocht, het toverachtige silhouet van een basiliek ontdekken:
die van Avioth. Verbazing, verrassing, verwondering… Een beetje alsof Notre-Dame van Parijs plotseling in een klein dorpje verscheen langs de Seine…
Maar waarom zo’n kerk op deze plaats? Er bestaat de legende en de historische werkelijkheid…
De legende
De vrouw van een plaatselijke heer zat haar echtgenoot op de hielen opdat hij een kerk zou laten bouwen. Deze laatste verkocht zijn ziel aan de duivel op voorwaarde dat
alles voor de dageraad gebouwd was. Zijn vrouw werd er pas in bed op de hoogte van gebracht… Zij liep naar het venster en zag dat de muren van de kerk bijna helemaal opgebouwd waren.
Zij liep dan naar het kippenhok en liet de haan kraaien voordat de duivel de laatste steen legde. De ziel van haar man was gered!
En de basiliek van Avioth was gebouwd, of bijna.
Volgens een andere legende moesten de inwoners van Avioth in de XIIde eeuw 2 kilometer ver lopen om de mis te kunnen bijwonen.
Op een dag ontdekten ze een standbeeld van de Maagd, dat zij in de kerk brachten maar dat op de plaats terugkwam waar men het had ontdekt.
Zij bouwden op deze plaats een houten kapel die, vervolgens gezien het toestromen van pelgrims werd vergroot. Se non è vero….
De Geschiedenis
De basiliek werd niet zo snel verwezenlijkt als de legende het zegt. Het begin van de bouw moet zich in het midden van de XIIIde eeuw bevinden. Toendertijd was Avioth zojuist door de graaf van
Chiny vrijgesteld en het dorpje was zeer welvarend. De bouw van de kerk werd in de XIVde eeuw voortgezet. In 1993 heeft Paus Jean-Paul II de kerk de titel van basiliek toegekend.
De Bedevaart
Sinds eeuwen en eeuwen gaan de mensen op de 16de juli op bedevaart te Avioth. Waarom ?
Om er tot die prachtige Maagd te bidden waarvan men zegt dat ze miraculeus is, dat zij de patroon is van de wanhopige zaken is, en waarvan men weet dat zij in het hout van een linde
werd gebeeldhouwd die van het begin van het 2w millennium moet dateren.
Bedevaartsoord voor ongedoopte kinderen
Theologen vonden dat pasgeboren kinderen die stierven alvorens gedoopt te zijn noch in de hemel noch in de hel, noch zelfs in het vagevuur hoorden!
Zij besloten om ze te sturen naar het voorgeborchte! Aangezien deze stelling het volk niet zinde, bedacht het bedevaartsoorden waar dode kindjes voor een korte tijd uit de dood opgewekt konden worden.
Het volstond een heel klein beetje leven terug te geven : een blos, een beweging van de wimpers… volstonden om het kind te dopen. Dit gebeurde in Avioth.
Wat moet men bewonderen ?
Men moet alles bewonderen in Avioth. Zelf degene die niet in wonderen gelooft, zal de aanwezigheid van deze mooie kerk tussen de velden wonderlijk vinden.
Wat nog ? De preekstoel, de sacramentstoren, het stenen tabernakel, de koorstoelen, de waterspuwers ? De Recevresse ?
Jazeker, ”de Recevresse”, dit kleine wonder van stenen kantwerk, dat zeker van de XVde eeuw dateert en dat eerst als volksrechtbank zou gediend hebben alvorens, zoals zijn
naam het aangeeft, de plaats te worden waar men offeranden van de pelgrims ontvingen.
[Edité le 30 Juillet 2010]